Ofiste her sabah benzer bir manzara yaşanırdı. Bir çalışan çay ocağına doğru ilerler, yüksek ve kendinden emin bir sesle seslenirdi:
“Ateşle iki çay!” 🔊💪
Ne istediğini bilen, net ve sert bir tonla. Daha cümlesi bitmeden çaylar yola çıkardı. Hatta bazen yanında bir ☕ Türk kahvesi bile eklenirdi, ekstra bir şey demeden.
Aynı saatlerde başka bir çalışan da çay isterdi ama farklı bir dille:
“Afedersiniz, bir çay rica edebilir miyim acaba?” 🫱🏼♀️🫖
Tonu yumuşak, sözcükleri özenliydi. Ama çay, çoğu zaman geç gelir ya da hiç gelmezdi. Rica edilmişti ama sanki duyulmamıştı. 🕰️❌
O küçük an, görünmeyen bir toplumsal aynayı gösteriyordu. 🔍
Nezaket, burada zarafet değil, zafiyet gibi algılanıyordu. Sesini yükselten dikkat çekiyor; alçak gönüllü olan ise kolayca gözden kaçırılıyordu. 😶🌫️ Sanki bağıran daha çok hak ediyor, rica eden ise önceliğini kendi elleriyle kaybediyordu. 🙇♂️
💼 İş hayatında da durum bundan çok farklı değildi. Toplantılarda sesini yükselten, lafı kesen ya da kendini öne atan insanlar “güçlü”, “lider ruhlu” olarak tanımlanıyordu. 🔥👔
Oysa fikrini nezaketle ifade eden, başkalarının sözünü bölmeden dinleyen kişiler çoğu zaman sessizliğe gömülüyordu. 😔
Tevazunun gölgesinde kalanlar; saygıyı değil, unutulmayı yaşıyordu. 🫥
Oysa tevazu bir zayıflık değil, bilgelik isteyen bir duruştu. 🧘♂️📚
Sessiz kalabilmek, her şeyi bağırarak anlatmaya ihtiyaç duymamak, karşısındakine değer vermek…
Gerçek özgüvenin göstergesiydi.
Ama bir toplum, kibri güvenle, nezaketi ise edilgenlikle karıştırmaya başladığında, liderlik algısı da, insan ilişkileri de ciddi biçimde bozuluyordu. 🧩
Belki de bu yüzden güçlü görünmek isteyenler seslerini yükseltiyor, nezaketi ise özel alanlara saklıyordu. 🎭 Çünkü herkes biliyordu ki burada bazen çay bile, ricaya değil, buyruğa daha çabuk geliyordu. 🍵⚖️
“Türkiye’de mütevazılık, maalesef bir erdem değil, zayıflık işareti sayılır.
Kibir, güven verir; tevazu ise saygıyı azaltır.”
— Nuri Bilge Ceylan 🎬
