Sadece iki günümüz vardı ama Atina’ya sığdırdıklarımızla, sanki bir haftalık maceradan çıktık. Bu şehirde tarih, müzik, yemek ve sokak ruhu iç içe geçmiş; her köşesi bir başka tat, bir başka hikâye…
Gezimize antik dünyanın simgesi Akropolis ile başladık. Taş duvarların arasında yürürken, geçmişin sesini neredeyse duyabiliyorduk. Hemen ardından Antik Agora’da tarihle baş başa, Plaka sokaklarında ise renkli kapılar ve balkonlar eşliğinde kendimizle baş başa kaldık. Şehir adım attıkça şaşırtıyor; her sokak sanki başka bir kartpostal.
Yeme içme işini ciddiye aldık! İlk durağımız O Thanasis oldu. Kebabıyla, cacığıyla, kızarmış patatesiyle bize “Ben aslında komşunun değil, senin mutfağından çıktım” der gibiydi. Tatlı molasını Lokumades’te verdik. Ballı, çıtır ve tam kararında. Akşamlarıysa soframızı uzo ile şenlendirdik. Özellikle Mironi’de taverna müzikleriyle geceye karışmak, hem kulağa hem kalbe iyi geldi.
Bir diğer unutulmaz durak: Little Kook. Çocuklar için tasarlanmış ama yetişkinleri büyüleyen bir masal diyarı. Şekerlemeler, pastalar, tavanlardan sarkan dev objeler… Alice Harikalar Diyarında, Tim Burton setinde ve bir şeker fabrikasında aynı anda gibiydik.
Tüm bu eğlencenin yanında düşündüren detaylar da vardı. Şehir, 400 yılı aşkın Osmanlı hâkimiyetinden geriye yalnızca iki camiyi bırakmış; onlar da artık müze. Ortak tarihimizin bu kadar silik kalması insanı düşündürüyor.
Atina’nın sokaklarında bol bol Türkçe duyduk. Anladık ki “komşu”, bize sadece deniz değil, ruh olarak da çok yakın. Ama bu yakınlık Avrupa düzeninde kendini pek göstermiyor: bol korna sesi, yerlerde çöp, biraz karmaşa… Ama bir o kadar da sıcak, samimi ve tanıdık.
Pire Limanına bu seyahatte veda edemedik ama o da bir dahaki ziyaret için güzel bir sebep oldu.
Ve final notu, hafif bir gülümsemeyle gelsin:
Lokumades’in tatlısı, O Thanasis’in kebabı, Mironi’nin mezesi, Little Kook’un renkli pastaları… Hepsi “Yunan lezzeti” olarak sunuluyor, ama tadınca anlıyorsun: bu lezzet bizden kaçmaz.
Tek fark, menü Yunanca yazılmış.
Afiyet olsun: Kalí órexi!
