Bugün takvimler çok anlamlı bir kesişmeye işaret ediyor: Hem Babalar Günü, hem de LGS.
Bir yanda çocuklarımızın geleceği için ter döktüğü, belki de şimdiye kadar karşılaştıkları en ciddi sınavlardan biri; diğer yanda ise onların hayat yolculuğunda gölge gibi eşlik eden, çoğu zaman sessiz ama hep orada olan babaların günü.
Bu sabah Türkiye’nin dört bir yanında binlerce baba, çocuklarının arkasından dua ederek sınav salonlarının dışında bekliyor. Kimisi heyecanını gizlemeye çalışıyor, kimisi gözleri dolu dolu. Ama hepsinin kalbi aynı şeyi söylüyor: “Yanındayım.”
Benim oğlum Emre bu yıl LGS’ye girmiyor. Fakat o koridorlardaki sessiz telaşı, sabahın erken saatindeki kahvaltı masasında dönen motivasyon cümlelerini, sınav binası önünde uzatılan su şişelerindeki o titreyen elleri çok iyi biliyorum. Çünkü babalık, sadece bir çocuğun babası olmak değil, geleceğe inanç duymaktır.
Babalık, bazen bir omuz, bazen bir sessizlik, bazen “Her şey yolunda olacak” diyen bir gülümsemedir. Ve bugün, bir sınavın olduğu kadar bir sarılmanın da günüdür. Belki çocuklarımız sınavdan çıktığında ne kadar doğru yaptıklarını anlatmak isteyecekler. Belki de sessizce “Geçti” deyip sadece kucaklanmak… İşte o anlarda babalığın kelimelere ihtiyaç duymadan var olabildiğini görürüz.
Bugün hepimize düşen görev, sadece çocuklarımızı sınav salonuna bırakmak değil; onlara ne olursa olsun sevildiklerini, inandığımızı ve her zaman arkalarında olduğumuzu hissettirmek.
LGS’ye giren tüm çocuklara başarılar, tüm babaların da Babalar Günü kutlu olsun.
Ve unutmayalım: Sınavlar geçer, ama sevgimiz onlara hep yön gösterir.
“Bir gün değil, her gün yanlarında olmak için…”
