16 Mayıs 1919 sabahı… İstanbul Boğazı’nda sis hâkimdi. Galata Rıhtımı sessiz, bekleyiş gergindi. Bandırma Vapuru kalkmaya hazırlanıyordu. Fakat bu yolculuk, sadece birkaç subayın hareketinden ibaret değildi. Bu, bir milletin kaderini değiştirecek adımların başlangıcıydı.
Mustafa Kemal Paşa, “9. Ordu Müfettişi” göreviyle Anadolu’ya gidiyordu. Kâğıt üzerinde bir teftiş göreviydi bu; ama kalbinin derinliklerinde taşıdığı niyet çok daha büyüktü: Milli Mücadele’yi başlatmak.
Vapurun kalkmasına dakikalar kala, yanında bulunan genç emir subayı, Muzaffer Kılıç, yaklaşarak sordu:
“Paşam, çok kalacak mısınız? Yoksa teftişin ardından dönecek misiniz?”
Mustafa Kemal Paşa kısa bir süre sustu. Ufka baktı. Ardından yavaşça konuştu:
“Şimdilik bir süre kalacağım. Sonrasına millet karar verecek.”
Bu cevap, resmî görevin arkasına gizlenmiş büyük bir kararlılığın işaretiydi. O an Muzaffer Kılıç belki de tarihin yön değiştirdiğini hissetti, ama asıl kırılma anı birkaç dakika sonraydı.
Vapurun güvertesinde birkaç adım atan Mustafa Kemal, sonra yeniden döndü, gözleri genç subayının gözlerine kilitlendi. Ve kelimelerini kararlılıkla, netlikle söyledi:
“Hayır, dönmeyeceğiz çocuk. Validene ve kardeşlerine veda et. Dönmeyeceğiz.”
Bu cümle, bir liderin kaderini milletiyle birleştirdiği andı.
Bandırma Vapuru o sabah İstanbul’dan ayrılırken sadece bir şehirden değil, bir çağdan da kopuş yaşanıyordu. Bu yolculuk, Amasya’da istikamet bulacak, Erzurum ve Sivas’ta şekillenecek, Ankara’da devletleşecek, Sakarya’da cepheleşecek, İzmir’de zafere ulaşacaktı.
Mustafa Kemal’in o gün sarf ettiği o cümle, aslında bir gerçeğin ilanıydı:
Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.
Ve bugün bizler özgürce gökyüzüne bakabiliyorsak, o bir cümledeki kararlılığın, o vapurdaki cesaretin payı büyüktür.
